Κτήμα Παλυβού - Νεμέα

5o Γυμνάσιο Αλίμου

Εορτασμός για τα 45 χρόνια από το Πολυτεχνείο

“I can’t get no satisfaction” … Δεν παίρνω χαρά, δεν ευχαριστιέμαι με τίποτα… Ψάχνω από δω, κοιτάω από κει, κάνω το ένα, κάνω το άλλο και πάλι… Δεν ανασαίνω, δεν ζω… Κάνω τα σωστά, κάνω και βλακείες, κάνω κι αυτά που, σίγουρα, μόνο χαρά δεν θα μου φέρουν γιατί είναι ξέσπασμα, είναι αδιέξοδες στιγμές αλλά έτσι ανακουφίζομαι, ξεφορτώνω μέχρι που γίνομαι πάλι χάλια. Και το άλλο πρωί… τα ίδια. Δεν παίρνω χαρά…

Όλα αυτά σε ένα τραγούδι τόσο ρυθμικό, τόσο χορευτικό, έτσι δυνατά πλασμένο για να γίνει επιτυχία. Γιατί; Γιατί το λένε οι Βρετανοί Rolling Stones. Το τραγουδά ο Μικ Τζάγκερ, ο ακόμα ζωντανός, ο απέθαντος σταρ… ο σημερινός 75άρης, ο αιώνιος έφηβος. Το ξέρουν χιλιάδες νέοι της δεκαετίας του 60. Το ακούνε και οι Νεοέλληνες…

Οι Στόουνς έρχονται στην Αθήνα στις 17 Απριλίου του 1967. Τέσσερις μέρες πριν τη Χούντα. Θα τραγουδήσουν  για 20 λεπτά μόνο. Η συναυλία τους θα διακοπεί βίαια, μετά από αψυχολόγητες και σπασμωδικές κινήσεις κοινού και αστυνομικών. Η Ελλάδα δεν αντέχει τους «ακούρευτους» ξένους…

Η φετινή γιορτή του 5^ου Γυμνασίου Αλίμου ξεκίνησε από αυτό το τραγούδι, ένα δυνατό ροκ του 1965, ένα κομμάτι προκλητικό ακόμα και επιθετικό. Προς ποιον; Προς μια κοινωνία που δεν ευχαριστούσε, τότε, τα νιάτα της. Φέτος έκλεισαν 50 χρόνια από το 1968 και 45 από το δικό μας Πολυτεχνείο. Τα παιδιά μας άκουσαν τα γεγονότα που αφορούν και τις 2 επετείους. Σκεφτήκαμε ότι θα ήταν ευκαιρία να δούμε την ελληνική πραγματικότητα ως κομμάτι της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας ιστορίας…

Ας τα πάρουμε από την αρχή: η γενιά του 1968 και η γενιά του Πολυτεχνείου του 1973 είναι ίδιες. Τους χωρίζουν 5 μόνο χρόνια που, στην ιστορία, είναι στιγμές. Είναι η πρώτη μεταπολεμική γενιά, τα παιδιά που γεννήθηκαν μετά τη λήξη του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Και που, παντού στον κόσμο, ζουν όμορφα αλλά και πολύ δύσκολα νιάτα.

Η Ελλάδα, ζει τα ζόρια της, μετά τον πόλεμο του ‘40. Φτώχεια, κατεστραμμένες πόλεις και χωριά σπρώχνουν χιλιάδες στη μετανάστευση. Ο εμφύλιος έχει σταματήσει από το ‘49 αλλά η φαγωμάρα δεν τελειώνει... Κάθε σπίτι έχει τον ξενιτεμένο του. Και πολλά τον εξόριστο ή τον εκτοπισμένο ή φυλακισμένο συγγενή τους. Πολιτικά μίση και πάθη αμέτρητα… Πρώτη ιστορική αναδρομή της γιορτής μας ήταν οι ΤΟΠΟΙ ΕΞΟΡΙΑΣ κατά τα μεταπολεμικά χρόνια και στην εποχή της δικτατορίας του ’67.  Ακολούθησε ένα απόσπασμα από την ταινία του Παντελή Βούλγαρη, «ΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ».

Οι νέοι της Ευρώπης έζησαν κι αυτοί σκληρά χρόνια. Είδαν τις πόλεις τους βομβαρδισμένες. Πολλοί συγγενείς τους χάθηκαν στις μάχες. Οι γονείς τους δούλεψαν για την ανοικοδόμηση της Ευρώπης και την αναγέννηση της βιομηχανίας της. Και όλα αυτά με κυβερνήσεις δύσκολες, αυταρχικές και με τον πλανήτη χωρισμένο στα δύο, με ηγέτες του πλανήτη την καπιταλιστική Αμερική και την κομμουνιστική Ρωσία. Η εποχή του Ψυχρού πολέμου είναι από τις πιο ενδιαφέρουσες στην ιστορία. Από το 1965 ως το 1975 θα συμβούν τα «απίστευτα» στον κόσμο.

Το δεύτερο μέρος του εορτασμού μας ήταν αφιερωμένο στον ιερωμένο ΜΑΡΤΙΝ ΛΟΥΘΕΡ ΚΙΝΓΚ. Σε μια αναπτυσσόμενη γοργά - από το 1950 - Αμερική, αναδύεται η «μαύρη δύναμη» που διεκδικεί το αυτονόητο σήμερα δικαίωμα ψήφου και την καταπολέμηση του ρατσισμού. Ένας από τους εκπροσώπους της, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, στις 28 Αυγούστου του 1963, πετυχαίνει ένα θαύμα. Μια θάλασσα 200.000 ανθρώπων μαζεύεται στην Ουάσιγκτον για να τον ακούσει. Πρόκειται να μιλήσει για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και είναι μόλις 34 χρόνων. Κάποια στιγμή θα πει: “I have a dream”… Την επόμενη χρονιά, το 1964, με Πρόεδρο τον Λίντον Τζόνσον, υπογράφτηκε ο νόμος περί Πολιτικών Δικαιωμάτων. Σύμφωνα με αυτόν είναι παράνομος ο φυλετικός διαχωρισμός στους δημόσιους χώρους και σε όλα τα επαγγέλματα στις Η.Π.Α. Το 1965 ψηφίζεται και ο νόμος που επιτρέπει στους μαύρους των Η.Π.Α. να ψηφίζουν ελεύθερα. Μόλις 53 χρόνια πριν σήμερα… Στις 4 Απριλίου 1968, ένας λευκός ελεύθερος σκοπευτής τον πυροβολεί στο μπαλκόνι  ενός ξενοδοχείου, λίγο πριν εκφωνήσει ένα ακόμα λόγο σε οπαδούς του στο Μέμφις του Τενεσί.

Η Αμερική από το 1955 εμπλέκεται στην εσωτερική πολιτική του Νότιου Βιετνάμ με στόχο να δημιουργήσει ένα δυνατό αντι-κομμουνιστικό καθεστώς στην Ασία, κάτω από την κομμουνιστική Ρωσία. Το 1965 αρχίζει να στέλνει πολλές χιλιάδες στρατιώτες που πολεμούν χωρίς προθυμία σε ένα πόλεμο που αποκαλούν οι ίδιοι βρώμικο. Αυτό θα κρατήσει ως το 1973 ενώ θα αποχωρήσουν επίσημα από το Νότιο Βιετνάμ μόλις το 1975.

Τη δεκαετία του ’60 η μουσική γίνεται όπλο στα χέρια όσων ζητούν μια καλύτερη ζωή. Η Αρίθα Φράνκλιν που πέθανε στις 16 Αυγούστου φέτος, τραγουδά στα 1967 το περίφημο “RESPECT” που ήταν και το τρίτο μέρος της επετείου στο σχολείο μας . Μια μαύρη φωνή ζητά το ελάχιστο: σεβασμό στο μισό του παγκόσμιου πληθυσμού…

Επόμενο μέρος της αναδρομής μας, το 1968. Υπήρξε μια χρονιά ανεμοστρόβιλος. Ένας κανονικός παγκόσμιος σεισμός. Κι όπως, τελευταία, ακούμε όλοι από την τηλεόραση, το σεισμό συχνά τον ακολουθεί ένα τσουνάμι... Η Αμερική, η Γαλλία του «Μάη», η Ιταλία, η Γερμανία, η Τσεχοσλοβακία με την «Άνοιξη της Πράγας», το Μεξικό και άλλες χώρες πάλλονται από επαναστατικό μένος. Η καθεμιά διεκδικεί αυτό που στερείται αλλά, όλες μαζί, καταλήγουν σε κοινά αιτήματα: πολιτική ελευθερία για όλους, ελεύθερη εκπαίδευση, εργασιακά δικαιώματα, αξιοπρεπή διαβίωση.

Εντωμεταξύ η ροκ των λευκών κυρίως μουσικών και τραγουδιστών γίνεται η έκφραση της κριτικής, της έκρηξης, της επανάστασης. Τα τραγούδια της δεν είναι καθαρά πολιτικά αλλά είναι ξεκάθαρα αντιδραστικά για κάθε πλευρά της ζωής. Σοκάρει, τρομάζει αλλά αγαπιέται τρελά. Οι Μπητλς, οι Ρόλλινγκ Στόουνς, οι Ντορς, ο Τζίμι Χέντριξ, η Τζάνις Τζόπλιν, η Τζόαν Μπαέζ, ο Μπομπ Ντίλαν, οι Σαντάνα, οι Πινκ Φλόιντ, οι Λέντ Ζέππελιν, οι Ντιπ Πέρπλ και άλλοι γίνονται οι εκφραστές της νεανικής οργής ή της ελπίδας. Το 1969, πολλοί από αυτούς θα τραγουδήσουν στο ΓΟΥΝΤΣΤΟΚ της πολιτείας της Νέας Υόρκης για ένα κοινό 500.000 ακροατών…σ’ αυτό το ανεπανάληπτο τριήμερο αφιερώσαμε το πέμπτο μέρος της επετείου μας.

Τελευταίο και έκτο αφιέρωμα της ημέρας, ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΊΟΥ. Το πολιτικοκοινωνικό κύμα της Ευρώπης, θα φτάσει σε μας τη χρονιά του Πολυτεχνείου, μετά από αρκετά χρόνια πολιτικής ανωμαλίας και 6 χρόνια δικτατορίας. Χρόνια καταπίεσης αλλά και αξιόλογης πνευματικής δημιουργίας. Χρόνια μετανάστευσης και αξεπέραστου λαϊκού τραγουδιού. Ο λαός μας δουλεύει σκυλίσια και ξαναχτίζει την Ελλάδα με ό,τι μέσα έχει και όπως μπορεί. Η ζωή απλή και με λίγα σταθερά στηρίγματα. Τις Κυριακές εκκλησία και κατηχητικό για τα παιδιά, ενώ, για τα αρσενικά κάθε ηλικίας, το μεσημέρι, υπάρχει το ποδόσφαιρο. Ο ελληνικός κινηματογράφος θαυματουργεί. Στα χωριά, ακόμα, γίνονται πανηγύρια. Στην Αθήνα ανοίγουν και τα μικρά μαγαζιά με το ελαφρό τραγούδι, οι μπουάτ. Από αυτά τα μαγαζιά θα γίνει γνωστός και ο αγαπημένος Νίκος Ξυλούρης. Παντού όμως αρχίζει η μόδα των πάρτυ με το τρελό ροκ εν ρολ, με το δυνατό και ψαγμένο ροκ. Ξένα συγκροτήματα γίνονται γνωστά και σε λίγο έχουμε τους δικούς μας ρόκερ: Socrates, Poll, Olympians, Nostradamos, Δέσποινα Γλέζου, Πουλικάκο, Σαββόπουλο… Η νεολαία μας τραγουδά τραγούδια ερωτικά αλλά και προκλητικά. Στις γιορτές του Πολυτεχνείου συνήθως ακούγονται τα τραγούδια του Θεοδωράκη με τη φωνή της Φαραντούρη και άλλων. Είναι τα πολιτικά ή επαναστατικά τραγούδια της μεταπολεμικής Ελλάδας. Ο πολύς κόσμος τα γνώρισε και τα τίμησε από τη μεταπολίτευση και μετά, όταν οι μουσικοί μπορούσαν να τα ηχογραφήσουν και να τα παίξουν ελεύθερα σε μεγάλες επιτυχημένες συναυλίες. Στη φετινή μας γιορτή επιλέξαμε να ακούσουμε εκτός από τραγούδια της ξένης ροκ και 2 επιτυχίες του Κώστα Τουρνά των Poll, από την αρχή της δεκαετίας του ’70, Το «Άνθρωπε αγάπα» και το «Ήλιε μου». Τραγούδια μέσα στο πνεύμα της εποχής των αλλαγών, των διεκδικήσεων, των ελπίδων.

Σας περιμένουμε σε όλες τις επόμενες εκδηλώσεις μας. Το σχολείο μας είναι ανοιχτό στους γονείς των μαθητών του και  με χαρά υποδέχεται όσους το επισκέπτονται και συνεργάζονται με αυτό.

ΩΡΕΣ ΥΠΟΔΟΧΗΣ ΓΟΝΕΩΝ (Α ΤΕΤΡΑΜΗΝΟ 2018-2019)